Over Nadine Heemskerk

Als het gaat om persoonlijke en spirituele ontwikkeling heb ik een behoorlijk lange weg afgelegd in mijn leven.  Als HSP’er (Hoog Sensitief Persoon) kon ik mij als geen ander moeiteloos aanpassen aan iedere persoon of situatie. Ik wist hoe ik de lieve vrede moest bewaren maar ook hoe ik iemand anders kon opvrolijken of troosten. Dat voelde ik haarfijn aan. Ik vond het vreselijk om te voelen en te zien als iemand niet lekker in zijn vel zat. Uiteindelijk was ik er daardoor meer voor de ander dan voor mezelf.
Bij het binnen lopen van een bepaalde ruimte nam ik direct waar hoe de sfeer was. Naar mezelf toe ben ik altijd heel kritisch en heb ik de valkuil om perfectionistisch te zijn. Mijn persoonlijke ruimte innemen heb ik altijd erg lastig gevonden omdat ik een ander niet tot last wilde zijn. Daardoor zei ik te vaak ja waar ik eigenlijk nee wilde zeggen.

Op mijn tenen lopen
In persoonlijke relaties cijferde ik mijzelf weg en stelde ik het belang van de ander voorop. Ik vond teveel goed en paste me regelmatig aan.
Op werkgebied vergde ik het uiterste van mezelf en maakte ik steeds langere dagen.  Hoe harder ik werkte en meer ik mijn best deed, hoe minder waardering ik leek te krijgen.  Ergo, mijn functioneren werd na een aantal jaar zelfs in twijfel getrokken. Gevolg? Ik werkte nóg harder en langer door  en zei nog minder wat ik werkelijk dacht….Dit gedrag resulteerde uiteindelijk dat ik nog meer op mijn tenen ging lopen, nog meer mijn grenzen verlegde en mezelf nog sterker voordeed dan hoe ik mij werkelijk voelde.  ‘Nee hoor, ik heb niet teveel werk’. ‘Nee hoor, ik heb geen last van deze veel te drukke omgeving’. ‘Nee hoor, ik heb geen last van alle negatieve vibes van mijn collega’s’. ‘Nee hoor, ik heb het heeeeeeeeeel erg naar mijn zin.’
Of toch niet?

Vicieuze cirkel
Naarmate de tijd verstreek begon ik steeds slechter te slapen. Ik stond vermoeider op dan dat ik naar bed ging. De signalen die mijn lichaam mij gaven negeerde ik volkomen. Signalen die achteraf gezien duidelijk aangaven dat het echt niet goed ging.  Ook begon ik steeds slechter te eten en te leven. Door mijn vermoeidheid dacht ik steeds minder na over mijn dromen en idealen  Met vrienden afspreken deed ik ook steeds minder. Ik had er werkelijk de puf niet meer voor.
Ik wilde van alles, maar er was geen energie om ook nog maar iets te ondernemen en er leken steeds minder uren te zitten in de dagen. Naar de buitenwereld toe liet ik mijn ware ik niet zien.  Ik deed vooral alsof ik mijn zaakjes voor elkaar had en dat ik heel veel plezier had in het leven dat ik leefde.

Wat ik wilde zijn was energiek, volledig mezelf, mijn grenzen duidelijk durven aangeven, dus voor mezelf kiezen, gezond leven en eten. En wat deed ik? Precies het tegenovergestelde…Ongemerkt was de vicieuze cirkel al een hele tijd terug ingezet. Het gevolg: een hele zware burn-out. Letterlijk en figuurlijk werd ik volledig stil gelegd.
(scroll naar beneden voor het vervolg!)