Er was eens…

ReNew You

Er was eens een kleine vrouw die langs een stoffige veldweg kwam.
Ze was al tamelijk oud, maar haar loopje was licht en haar lachen had de frisse glans van een onbezorgd meisje.
Bij een ineengekrompen gedaante bleef ze staan en keek naar beneden. Ze kon niet veel herkennen. Het wezen dat daar in het stof op de weg zat leek bijna figuurloos. Het deed haar denken aan een grauwe flanellen deken met menselijke vormen.
Ze bukte zich en vroeg: “Wie ben jij?”

Twee bijna levensloze ogen keken moe omhoog. “Ik”? Ik ben het Verdriet”, fluisterde een stem stamelend en zo zacht dat ze het bijna niet kon horen. “Och, het Verdriet!”, riep de kleine vrouw blij, alsof ze een oude bekende groette. “Je kent mij?”, vroeg het Verdriet wantrouwend. “Natuurlijk ken ik jou! Steeds weer heb je mij een stuk op mijn weg begeleid”. “Ja maar”, stotterde het Verdriet, “waarom vlucht jij dan niet voor mij”?
“Waarom zou ik voor je vluchten, liefje? Je weet toch zelf maar al te goed dat je elke vluchteling inhaalt? Maar wat ik wilde vragen, waarom zie je er zo moedeloos uit”? “Ik…ik ben verdrietig”, antwoordde de grauwe gedaante met gebroken stem. De kleine oude vrouw ging naast haar zitten. “Je bent dus verdrietig”, zei ze en knikte vol begrip met haar hoofd. “Vertel me eens wat jou zo bedrukt”.

Het Verdriet zuchtte diep. Zou dit keer echt iemand luisteren? Dat had ze zich al zo vaak gewenst. “Ach, weet je”, begon ze voorzichtig, “het zit zo… Niemand mag mij. Het is nu eenmaal mijn bestemming om onder de mensen te gaan en een tijdje te blijven. Maar als ik kom schrikken ze terug. Ze zijn bang voor mij en mijden mij als de pest”.

Het Verdriet slikte hard. “Ze hebben spreekwoorden uitgevonden waarmee ze me willen verbannen. Ze zeggen: Ach, het leven is een groot feest. En hun valse lachen leidt tot maagkrampen en ademnood. Ze zeggen: Geërgerd zijn is datgene wat hard maakt. En dan krijgen ze hartpijnen. Ze zeggen: Je moet jezelf maar bij elkaar houden. En ze voelen het getrek in de schouder en de rug. Ze zeggen dat alleen zwakkelingen huilen. En de opgekropte tranen doen hun hoofd bijna uit elkaar springen. Of ze verdoven zich met alcohol of drugs, opdat ze mij maar niet hoeven te voelen”.
“Och ja”, bevestigde de vrouw, “zulke mensen ben ik al vaker tegengekomen!” Het Verdriet zakte nog verder in elkaar. “En dat terwijl ik alleen maar de mensen wil helpen.

Als ik heel dicht bij ze ben, kunnen ze zichzelf ontmoeten. Ik help het een nest bouwen waar ze hun wonden in kunnen verzorgen. Wie verdrietig is heeft een heel erg dunne huid. Het leed breekt weer open als een slecht genezen wond en dat doet pijn. Maar alleen wie het Verdriet toelaat en alle ongehuilde tranen huilt, kan zijn wonden werkelijk genezen. Maar de mensen willen helemaal niet dat ik ze help. In plaats daarvan schminken ze een schelle lach over hun littekens. Of ze leggen een dik pantser over hun bitterheid heen”.
Het Verdriet zweeg.
Haar huilen was eerst zwak, toen sterker en tenslotte erg vertwijfeld.
De kleine, oude vrouw nam de in elkaar gedoken gedaante troostend in haar armen. Wat voelt ze warm en zacht aan, dacht ze, en streelde zachtjes het bevende hoopje. “Huil maar, Verdriet”, fluisterde ze liefdevol. “Rust maar uit zodat je weer nieuwe krachten krijgt. Vanaf nu zal je niet meer alleen zijn. Ik zal je begeleiden zodat de Moedeloosheid niet meer aan de macht is”.

Het Verdriet stopte met huilen. Ze ging rechtop zitten en keek haar nieuwe metgezellin verbaasd aan. “Maar, wie ben jij eigenlijk?” “Ik?” Vroeg de kleine oude vrouw grijnzend, maar daarna lachte ze weer onbezorgd als een klein meisje. “Ik? Ik ben de Hoop”.
Bron: onbekend

Mevrouwtje even

Er was eens vrouwtje dat zichzelf voorbij liep.

Als ze ‘s morgens opstond, dacht ze aan ‘s middags. Als ze ‘s middags aan tafel zat was het weer: “Wat zal ik vanavond eten?”
En als ze dan eindelijk ‘s avonds naar bed ging, lag ze weer te piekeren wat ze de volgende dag allemaal zou gaan doen.
Telkens als ze op straat liep, rende ze zo hard dat de mensen zeiden: “Die loopt zichzelf nog eens voorbij, die vergeet te leven…”
Het vrouwtje praatte ook de hele tijd tegen zichzelf. Om met anderen te praten, daar had ze gewoon geen tijd voor.
Ook dat hoorde bij haar “ziekte”. En weet je wat ze telkens zei?” Ik moet nog even… Laat ik gauw even… Ik kan nog net even…”
“Even” was haar stopwoordje geworden, en dus nu ook haar bijnaam.
Nu was er in het land een dokter die een heel wijs man was.
Toen hij dat vrouwtje zag en haar hoorde praten, zei hij;”Mevrouw, u bent heel erg ziek en ik weet wat u mankeert.”
“Zeg het maar eens gauw dokter, want ik moet nog vlug even…”
“Zie je, daar heb je het weer”, zei de dokter, “U bent zo haastig, u laat telkens de L liggen.”
“Wat laat ik liggen?” vroeg ze.
“De L”, zei de dokter.
“Zet de L steeds voor EVEN.”
“Goed dokter, ik zal het doen,” antwoordde ze en weg was ze weer.

Maar telkens als ze de L voor “even” zette, schrok ze zich een hoedje.
“Ik moet nog L—even……, Laat ik gauw L—even…. ik kan nog net L—-even…”
Ze wist zich geen raad, plofte in een stoel en zei zacht: “Zo kan ik nog wel even……… zo kan ik nog wel Leven.”

En vanaf dat moment liep ze zichzelf niet meer voorbij.
Ze was zich ervan bewust geworden dat haar “even” haar belette van het “leven”.
Ze besloot van nu af aan te LEVEN en bleef gewoon zichzelf.
Haar kwaal was snel genezen en ze dankte de dokter. U hebt mijn Leven gered!
Ze had de rust van binnen gevonden.
Voor iedereen die gehaast door het leven gaat en ook nog van alles “even” moet doen;
Denk aan vrouwtje “Even”, vind de tijd en de rust om te Leven.
– Auteur onbekend –

Evenwicht

Een oude vrouw komt bij de dokter en zegt: Ik heb één hand vol klachten.
Zal ik ze eens opnoemen?
Laat maar eens horen zei de dokter.

De eerste vinger is mijn verloren man. De tweede zijn mijn lichamelijke klachten.
De derde vinger, dat ik zo weinig meer kan doen. De vierde, dat ik me soms zo eenzaam voel. De vijfde vinger, dat er om me heen zoveel bekenden weggevallen zijn.
Dat is inderdaad een hele hand vol, zegt de dokter.

Maar die andere hand dan? vraagt hij nieuwsgierig.
Dat zijn mijn zegeningen, wilt u die ook horen? vraagt ze.
Graag, zegt de arts.
De eerste vinger, dat ik elke dag voldoende te eten heb.
De tweede, dat mijn huisje in de winter lekker warm is.
De derde, dat er mensen om mij heen zijn die me helpen.
De vierde, dat ik de laatste tijd gespaard ben van nog meer ziekten en pijn.
De vijfde vinger, dat ik voldoende geld heb om mijn rekeningen te betalen.

De dokter kijkt naar beide handen.
De vrouw kijkt hem aan en zegt: Hier zijn twee handen die verdriet hebben gedragen, tranen gedroogd en wel eens tot vuisten zijn gebald. Ook twee handen die weten wat leven is. En weet u dat ik nu zo mooi vindt, wat er gebeurt als ik mijn handen vouw tot een gebed?
Nee, zegt de dokter.
Als ik bid, gebeurt er iets met mijn handen. Dan gaat mijn hand met de zegeningen naar mijn hand met het verdriet. Dan vouw ik de vingers in elkaar en dan komen de moeilijke dingen tussen de zegeningen in. En de zegeningen houden die narigheid in mijn leven tegen. Biddend breng ik mijn verdriet bij God. Daarna tel ik de zegeningen.
Weet je, ik ben dankbaar dat ik twee handen heb, ze houden elkaar in evenwicht.
Ze houden mij in evenwicht en zo is mijn leven ook minder zwaar.

De dokter knikt instemmend, vouwt de vingers van de ene hand tussen de vingers van zijn andere hand en blijft verzonken in zijn eigen gedachten zitten.

Ze liet het los

Ze liet het los.
Zonder een gedachte of een woord, liet ze los.
Ze liet de angst los.
Ze liet de oordelen los.
Ze liet de samenvloeiing van meningen los die om haar hoofd zwermden.

Ze liet de besluiteloosheid in haar los.
Ze liet alle ‘goede’ redenen los.
Geheel en volledig, zonder aarzeling of zorgen, liet ze het gewoon los.

Ze liet alle herinneringen los die haar tegenhielden.
Ze liet alle angst los die haar ervan weerhield verder te gaan.
Ze liet de planning los en alle berekeningen om het precies goed te doen.

Er was niemand in de buurt toen het gebeurde.
Er was geen applaus of felicitaties.
Niemand bedankte haar of prees haar.
Niemand merkte iets op.

Als een blad dat uit een boom valt, liet ze het gewoon los.
Het kostte geen moeite.
Er was geen strijd.
Het was niet goed en het was niet slecht.
Het was wat het was, en het is precies dat.

In de ruimte van loslaten,
liet ze het allemaal zijn.
Er kwam een ​​kleine glimlach op haar gezicht.
Een licht briesje waaide door haar heen.
En de zon …. en de maan schenen voor altijd.

De twee wolven in mij

Op een dag besloot een oude wijze Cherokee dat het tijd was om zijn kleinzoon een belangrijke levensles te leren.
Hij nam hem mee in het bos, liet hem aan de voet van een grote boom zitten en begon hem te vertellen over de strijd die plaatsvindt in het hart van ieder mens:
“In ieder mens heerst de eeuwige strijd tussen hoofd en hart. Wanneer je je dat niet bewust bent, loop je het risico om bang te worden en zul je vroeg of laat in de war raken, het slachtoffer worden van gebeurtenissen of verloren gaan. Besef dat deze strijd ook in mij woont.”
“Twee grote wolven wonen in mijn gedachten: de ene wit, de andere zwart.”
Hij zwijgt even zodat zijn kleinzoon een beeld kan vormen van deze twee wolven.
Dan zegt hij: “Iedereen heeft die twee wolven in zich. En beide willen de baas zijn in mijn denken, doen en laten.”
“De witte wolf is goed, vriendelijk en liefdevol; het houdt van harmonie en vecht alleen om zichzelf en zijn “kudde” te beschermen.
De zwarte wolf is in plaats daarvan nors, gewelddadig en boos.
Elk klein ongeluk is een voorwendsel voor zijn uitbarsting. Het discussieert met iedereen, de hele tijd, zonder reden. Alles draait om zijn ego. Hij zoekt ruzie met iedereen want hij vertrouwt niemand. Zijn denken is vertroebeld door haat, hebzucht en woede.”

“Maar zijn woede is nutteloos, omdat het niets dan problemen oplevert. Je moet weten dat er dagen zijn waarop het echt moeilijk is om te leven met deze twee wolven die onvermoeibaar vechten om mijn ziel te domineren.”

Toen vroeg de kleine Cherokee angstig aan de grootvader: “Maar wie van de twee wolven zal uiteindelijk winnen?”
De Indiase opperhoofd antwoordde met vaste stem over het geluid van de bomen in het bos:
“Ze winnen allebei, want ik geef ze beide aandacht!”
“Zie je, als ik ervoor kies alleen de witte wolf te voeden, zal de zwarte om elke hoek verstopt zitten om te wachten tot ik afgeleid word en springt dan op om de aandacht te krijgen waarnaar hij hunkert. Hij is altijd boos, jaloers, ontevreden en bang. Hij zal de witte wolf altijd bevechten.”

“Als ik integendeel de juiste aandacht besteed en probeer de aard te begrijpen. Weet ik hoe de kwaliteiten kan benutten en kunnen de twee wolven vredig in mij samenleven.”

De jongen keek verward: “ Hoe kunnen ze beide winnen, grootvader ?!”
De oude Cherokee glimlachte naar zijn kleinzoon en vervolgde zijn verhaal: “Ook de zwarte wolf heeft kwaliteiten; hij is vasthoudend, moedig, onverschrokken, wilskrachtig, en is een groot strategisch denker. Dat heb ik van tijd tot tijd nodig en dat ontbreekt de witte wolf.
Maar de witte wolf heeft compassie, zorgzaamheid, kracht en het vermogen om te herkennen wat er in het beste belang is van allen.”

“De witte wolf heeft de zwarte wolf aan zijn zijde nodig. Als je er maar een voedt, zal de andere verhongeren en zullen zij onbeheersbaar worden. Zie het als een onderdeel van iets groters. Voedt ze alle twee en er zal geen interne strijd voor je aandacht meer zijn. En als er in jou geen strijd is, kun je naar de stemmen van het diepere weten luisteren, dat je in elke omstandigheid zal begeleiden bij het kiezen wat goed is.”

“Je moet begrijpen dat we geen enkel facet van ons karakter moeten onderdrukken of uithongeren. Om woede en andere duistere kanten die op de loer liggen te beheersen, moeten we ze leren kennen, accepteren en op de meest geschikte manier kanaliseren. Alleen op deze manier zal de innerlijke strijd tussen onze twee wolven stoppen.”
Bron: Global Heart

Laten we…

Laten we ophouden met elkaar te bevechten.
Laten we stoppen met elkaar te overtuigen van het gelijk.

Laten we ophouden met een ander goed of fout te maken.
Laten we stoppen met het veroordelen van het wel of niet hebben van angst en onzekerheid.

Laten we beginnen met er te zijn voor elkaar.
Laten we starten met echt te luisteren.
Laten we beginnen met elkaars standpunt aan te horen zonder er meteen iets van te vinden.

Laten we stoppen met het kijken naar onmogelijkheden.
Laten we starten met het zien van mogelijkheden.

Laten we stoppen met wat ons van elkaar scheidt.
Laten we starten met te kijken naar wat ons met elkaar verbindt.

Laten we stoppen met wij en zij.
Laten we kijken waar het uiteindelijk echt om draait: onvoorwaardelijke liefde.

Laten we de rust en ruimte blijven kiezen voor onszelf én de ander.

Liefs,
Nadine

Krachtige woorden van Anthony Hopkins

Dit is het moeilijkste wat je in je leven zult moeten doen en het zal ook het belangrijkste zijn: stop met het geven van je liefde aan degenen die nog niet klaar zijn om van je te houden.

Stop met moeilijke gesprekken met mensen die niet willen veranderen.
Stop met verschijnen voor mensen die onverschillig zijn voor jouw aanwezigheid.
Stop met het liefhebben van mensen die nog niet klaar zijn om van je te houden.

Ik weet dat je instinct alles doet om de goede genade van iedereen om je heen te winnen, maar het is ook de impuls die je tijd, energie en geestelijke, fysieke en spirituele gezondheid zal ontnemen…

Als je je begint te manifesteren in je leven, volledig, met vreugde, interesse en inzet, zal niet iedereen klaar zijn om je op deze plek van pure oprechtheid te vinden.
Dat betekent niet dat je moet veranderen wie je bent.
Dat betekent dat je moet stoppen met van mensen te houden die nog niet van je willen houden.

Als je uitgesloten, subtiel beledigd, vergeten of gemakkelijk genegeerd wordt door mensen aan wie je tijd geeft, doe je jezelf geen plezier door hen je energie en je Leven te geven.

De waarheid is dat je niet iedereen bent.
En dat niet iedereen voor jou is…
Dat maakt deze wereld zo speciaal, als je de weinige mensen vindt waarmee je vriendschap, liefde of een echte relatie hebt.

Je zult weten hoe waardevol dat is.
Omdat je ervaren hebt wat niet zo is.
Maar hoe meer tijd je besteed aan proberen je geliefd te maken door iemand die het niet kan…
Hoe meer tijd je verspilt met het ontnemen van dezelfde verbinding.

Er zijn miljarden mensen op deze planeet, en velen van hen zullen bij jou terechtkomen, op hun niveau, met hun trillingen, van waar ze staan.
Maar…
Hoe kleiner je blijft, betrokken bij de privacy van mensen die je gebruiken als een kussen, een achtergrondoptie, een therapeut en een strategie voor hun emotionele genezing…
Hoe meer je blijft buiten de gemeenschap die je zo graag wenst.

Als je stopt met verschijnen, word je misschien minder gezocht.
Als je stopt met proberen, stopt de relatie misschien.
Als je stopt met appen, blijft je telefoon misschien wel dagen en weken stil.
Misschien als je stopt met van iemand te houden, zal de liefde tussen jullie ontbinden.
Dat betekent niet dat je een relatie hebt verpest!
Dat betekent dat het enige wat deze relatie had, de energie was die alleen jij er in stopte om het in de lucht te houden.

Het is geen liefde.
Dat is gehechtheid.
Dat is een kans willen geven aan wie het niet werkelijk wil ontvangen.

Het meest waardevolle en belangrijkste wat je in je leven hebt is jouw energie.
Het is niet alleen jouw tijd omdat het beperkt is.
Het is jouw energie!
Wat je elke dag geeft, is wat er steeds meer zal ontstaan in je leven.
Het zijn degenen aan wie je tijd en energie geeft, die je bestaan zullen definiëren.

Als je dit beseft, begin je te begrijpen waarom je zo ongeduldig bent als je je tijd doorbrengt met mensen die niet bij jou passen, en in activiteiten, plaatsen, situaties die niet bij jou passen.
Je begint te beseffen dat het belangrijkste wat je kan doen voor je leven, voor jezelf en voor iedereen die je kent, je energie sterker beschermen dan wat dan ook.

Maak van je leven een veilig toevluchtsoord waar alleen ′′ compatibele ′′ mensen met jou zijn toegestaan.
Jij bent niet verantwoordelijk voor het redden van mensen.
Je bent niet verantwoordelijk om hen ervan te overtuigen dat ze gered moeten worden.
Het is niet jouw taak om voor mensen te bestaan en hen je leven te geven, beetje bij beetje, moment na moment!
Want als je je slecht voelt, als je je verplicht voelt, ben jij de kern van dit alles door jouw aandringen, bang dat ze je de gunsten die je hen niet zult geven toezegd.

Het is jouw enige feit om te beseffen dat je de geliefde van jouw lot bent en om de liefde te accepteren die je denkt te verdienen.
Beslis dat je een echte vriendschap verdient, een echte inzet en een volledige liefde voor gezonde en welvarende mensen.

Wacht dan… gewoon even…
En kijk eens hoe alles begint te veranderen…
~ Anthony Hopkins

Leef als een adelaar

De enige vogel die naar een adelaar pikt, is de kraai. Hij gaat op zijn rug zitten en bijt in zijn nek.

De adelaar reageert niet of vecht niet met de kraai.
Het verspilt geen tijd of energie aan de kraai.

Het opent gewoon zijn vleugels en begint steeds hoger te vliegen.
Hoe hoger hij vliegt, hoe moeilijker het is voor de kraai om te ademen.
Uiteindelijk valt de kraai door zuurstofgebrek.

Verspil geen tijd aan kraaien.
Breng ze gewoon naar jouw hoogte en ze zullen vanzelf verdwijnen.
❤ Nadine

De signalen van je lichaam

Wauw….wat een bijzondere ontmoeting!
Ik mijn zoektocht naar een mooie en betaalbare occasion had ik mijn zinnen gezet op een Aygo.
Eenmaal tijdens de proefrit zei alles in mijn lijf NEE! Ondanks de nette prijs, looks en de extra’s, werd ik Miss Mopperaar 2020 en benoemde ik vooral alles wat niet beviel.
Eenmaal terug en teleurgesteld bij de garage gaf ik mijn eerlijke mening aan de verkoper.
Hij luisterde goed en wees een aantal andere auto’s aan. Maar alles was mwa, nope, no way!
En ineens stonden we bij deze rode kanjer: mister Yaris.
Heel mijn lijf begon te jubelen terwijl mijn hoofd er van alles van vond: ik wil GEEN rode, er zitten geen bijzonderheden aan, etc..
Maar heel mijn lichaam begon een houseparty te houden. In een spontaan extra ingelaste proefrit met deze knaller, waren ik en mijn lichaam niet meer te houden. This is the one!
Mijn brein kon het niet meer processen, maar mijn lijf had al besloten.
Dit zou mijn nieuwe auto worden.
Ik moest lachen en weet dat ik inmiddels de signalen van mijn lichaam blindelings kan en mag volgen.
En TOCH wilde mijn brein gisteren bij het ophalen van deze topper “nog even testen” of ik hier nog steeds goed aan had gedaan.
Nou geloof me: één blik naar deze auto en mijn lichaam veranderde in een fles champagne dat op springen stond. 🤣🤣🤣
Zo mooi om me nog meer te realiseren hoe snel een lijf besluiten kan maken waar het brein je houdt in vertwijfeling.
Soms denk je iets te willen, ga je ernaar op zoek en kom je door dat te kiezen onverwachts iets tegen wat zoveel beter past!
Happy wife, happy lijf😎
Fijn weekend!
❤ Nadine

Waardevol

Voordat hij overleed, zei een vader tegen zijn zoon: “Hier heb je mijn horloge, die mijn vader op zijn beurt aan mij gaf. Het is bijna 200 jaar oud. Maar voordat ik het aan je geef, wil ik dat je naar de juwelier gaat. Vertel ze dat ik het wil verkopen, en kijk hoeveel ze ervoor bieden.”

De zoon ging naar de juwelier, kwam terug bij zijn vader, en zei: “Ze boden €150,- omdat het zo oud is.”

De vader zei: “Ga naar het pandjeshuis, en vraag hoeveel zij ervoor willen geven.“

De zoon ging naar het pandjeshuis en kwam weer terug: “Zij boden slecht €10,- omdat het zo versleten is.”

De vader vroeg zijn zoon om naar het museum te gaan en hen het horloge te laten zien.

Hij ging naar het museum, kwam terug en riep vol blijdschap: “De curator kon zijn ogen niet geloven en bood €100.000,- om dit zeldzame stuk toe te kunnen voegen aan hun antieke collectie.”

De vader zei: “Ik wilde je laten zien dat de juiste plek en de juiste mensen, jou de juiste waarde zullen geven. Zorg dat je niet jezelf verliest op de verkeerde plek, en word niet boos als je niet gewaardeerd wordt. Diegenen die jouw waarde zien, zullen jouw waarde erkennen.
Maar, blijf niet op een plek waar niemand jouw échte waarde inziet.”

Auteur: onbekend

Jij mooi mens, weet wat je waard bent.
 Nadine