Waardevol

Voordat hij overleed, zei een vader tegen zijn zoon: “Hier heb je mijn horloge, die mijn vader op zijn beurt aan mij gaf. Het is bijna 200 jaar oud. Maar voordat ik het aan je geef, wil ik dat je naar de juwelier gaat. Vertel ze dat ik het wil verkopen, en kijk hoeveel ze ervoor bieden.”

De zoon ging naar de juwelier, kwam terug bij zijn vader, en zei: “Ze boden €150,- omdat het zo oud is.”

De vader zei: “Ga naar het pandjeshuis, en vraag hoeveel zij ervoor willen geven.“

De zoon ging naar het pandjeshuis en kwam weer terug: “Zij boden slecht €10,- omdat het zo versleten is.”

De vader vroeg zijn zoon om naar het museum te gaan en hen het horloge te laten zien.

Hij ging naar het museum, kwam terug en riep vol blijdschap: “De curator kon zijn ogen niet geloven en bood €100.000,- om dit zeldzame stuk toe te kunnen voegen aan hun antieke collectie.”

De vader zei: “Ik wilde je laten zien dat de juiste plek en de juiste mensen, jou de juiste waarde zullen geven. Zorg dat je niet jezelf verliest op de verkeerde plek, en word niet boos als je niet gewaardeerd wordt. Diegenen die jouw waarde zien, zullen jouw waarde erkennen.
Maar, blijf niet op een plek waar niemand jouw échte waarde inziet.”

Auteur: onbekend

Jij mooi mens, weet wat je waard bent.
 Nadine

Veranderen of aan het worden?

Ik: Dag God
God: Hallo
Ik: Ik breek. Ik ga kapot. Kun u de stukjes weer samenvoegen?
God: Liever niet.
Ik: Waarom niet?
God: Omdat jij geen puzzel bent.
Ik: Maar wat denkt U dan van alle stukken van mijn leven die op de grond neervallen?
God: Laat ze daar maar een tijdje liggen.
Er is een reden waarom ze gevallen zijn.
Neem de tijd en besluit dan of je bepaalde stukjes terug wilt hebben.
Ik: U snapt het niet.
Er blijft niets meer van me over.
Ik breek!

God: Nee, jij bent degene die het niet snapt.
Je breekt dóór.
Je hebt alleen last van groeipijnen.
Je schudt die stukken zelf van je af en er zijn mensen in je leven die je tegenhouden.
Je breekt niet. Je wordt juist héél. Relax.

Haal maar eens diep adem en laat die dingen die je niet meer nodig hebt van je afvallen.
Stop ermee die stukjes vast te houden die niet meer bij je passen. Laat ze maar vallen.
Laat ze maar los.
Ik: Maar als ik dat ga doen, wat blijft er dan nog van me over?
God: Alleen het allerbeste van jou.
Ik: Ik ben bang om te veranderen.
God: Dan zal ik je het nog eens zeggen: JE BENT NIET AAN HET VERANDEREN, MAAR AAN HET WORDEN!

Ik: Maar wie word ik dan?
God: Dan word je zoals ik je heb gecreëerd!
Iemand die licht uitstraalt en liefde en menslievend, vol van hoop en moed en vreugde en barmhartigheid en genade, medelijdend en medelevend.

Ik heb je geschapen voor veel meer dan die kleine stukjes waartoe je besloten hebt jezelf mee op te leuken en waaraan je je met alles wat in je is en vol angst aan vastklampt.
Laat die dingen van je afvallen. Ik hou van je! Verander niet! Wordt! Wordt! Wordt zoals Ik je heb gemaakt.
Ik zal jou je daar tot in lengte van dagen aan blijven herinneren.

Ik: Daar gaat weer een stukje.
God: Yep. Laat maar gaan.
Ik: Ik ben dus niet gebroken?
God: Natuurlijk niet! Je bent aan het doorbreken, net als de dageraad.
Een nieuwe dag breekt aan.

(John Roedel)
Uit het Engels vertaald door Marianne Bijlsma.

Geluk

Een leraar bracht ballonnen naar school en vroeg de kinderen om ze op te blazen en daarna hun naam erop te zetten.
Ze gooiden de ballonnen de hal in terwijl de leraar ze husselde.
Daarna gaf hij de kinderen vijf minuten om de ballon met hun naam erop te vinden.

Ze renden rond en zochten uitzinnig.
Maar toen de tijd op was, had niemand zijn eigen ballon gevonden.
Daarna moesten ze van de leraar dat de dichtstbijzijnde ballon oppakken en hem aan de persoon geven wiens naam erop stond.

In minder dan twee minuten had iedereen zijn eigen ballon.

Tenslotte zei de leraar, “Ballonnen zijn als geluk. Niemand vindt het als ze het enkel voor zichzelf zoeken.
Maar als iedereen investeert in elkaars geluk, vinden ze hun eigen geluk het snelst.”

Bron: Syrella Johan

Vuile was…?

Een jong stel is net verhuisd naar een nieuwe buurt.

De volgende ochtend, terwijl ze aan het ontbijt zitten, ziet de jonge vrouw haar buurvrouw de was buiten ophangen en zegt: “Die was is niet erg schoon, ze weet niet eens hoe ze moet wassen. Misschien moet ze een beter wasmiddel gebruiken.”
Haar man kijkt en zwijgt.

Elke keer als haar buurvrouw haar wasgoed buiten laat drogen, maakt de jonge vrouw dezelfde opmerking.

Een maand later, is de vrouw verrast als ze een mooie schone was aan de lijn ziet hangen en zegt tegen haar man: “Kijk, ze heeft eindelijk geleerd hoe ze moet wassen. Ik vraag me af wie haar dit heeft verteld?”

De man antwoord: “Ik ben vroeg opgestaan vanmorgen en heb onze ramen gezeemd”

En zo is het ook met het leven …
Wat we zien bij anderen is afhankelijk van de helderheid van het raam waardoor we kijken.

Dus niet te snel te oordelen over anderen, vooral als je perspectief van het leven wordt vertroebeld door woede, jaloezie, negativiteit of onvervulde verlangens.

“Het beoordelen van een persoon bepaald niet wie hij is. Het bepaalt wie jij bent.”

~ bron onbekend ~

Ruimte

Hoe kleiner je bent
Hoe groter de ruimte
Hoe verder je gaat
Hoe dichter je komt
Hoe meer dat je verzwijgt
Hoe sterker de woorden
Hoe meer dat je loslaat
Hoe lichter je wordt
Hoe minder je praat
Hoe meer je kan zeggen
Hoe meer je vergeet
Hoe minder je mist
Hoe langer je kijkt
Hoe groter het inzicht
Hoe dieper het donker
Hoe mooier het licht
Open jouw armen
Open jouw armen voor alles dat komt
Open jouw armen
De weg naar de stilte gaat dwars door de storm
Hoe groter de afstand
Hoe beter je zien kan
Waar je vandaan komt
Waarheen je gaat
Hoe meer dat je geeft
Hoe meer dat je krijgt
Hoe meer je iets loslaat
Hoe langer het blijft
Open jouw armen
Open jouw armen voor alles dat komt
Open jouw armen
De weg naar de stilte gaat dwars door de storm
Hoe minder je vasthoudt
Aan wat is verloren
Hoe groter de ruimte
Voor alles dat komt
Stef Bos

Hoe zwaar is een glas water?

Een leraar psychologie loopt rond in het klaslokaal en vertelt over het omgaan met stress.

De leraar heeft een glas water in zijn hand. Alle leerlingen verwachten de vraag of het glas halfvol of halfleeg is.
In plaats daarvan vraagt de leraar met een glimlach op zijn gezicht: “Hoe zwaar is dit glas?”
De leerlingen geven antwoorden variërend van 25 gram tot 200 gram.

De leraar antwoordt: “Het absolute gewicht doet er niet toe. De zwaarte hangt vooral af van hoe lang ik het vasthoud. Als ik het een minuut vasthoud, is het geen enkel probleem. Na een uur krijg ik pijn in mijn arm. En als ik het glas de hele dag vasthoud, zal mijn arm gevoelloos worden en verlammingsverschijnselen vertonen. In iedere situatie zal het glas hetzelfde wegen, maar hoe langer ik het vasthoud, hoe zwaarder het wordt.”

De leraar vervolgde: “Stress en zorgen zijn als dat glas water. Er even aan denken is geen probleem.
Als ik er langer aan denk, zal het me pijn gaan doen. Als ik er de hele dag aan denk, zal het me verlammen. Ik zal tot niets meer in staat zijn.”

Het is belangrijk om te onthouden dat je de zaken die jou stress en zorgen geven, leert los te laten.
Zo vroeg als je kunt. Accepteer je situatie en richt je aandacht op wat je wel kunt doen.

Vergeet niet om het glas water op tijd neer te zetten.

Nadine

De kwetsbaarheid van nu

We leven momenteel in een tijd waar het geven knuffels en handen schudden als geweld wordt gezien.
Waar het niet bezoeken van familie en vrienden een uiting van liefde is.
Een periode waarin nog méér duidelijk wordt dat het moeder natuur niets uitmaakt wat er wel of niet gebeurt met de mens.
Zij geniet, groeit, reset.
Wij zijn haar gast.
Respect voor alles, iedereen én onszelf is ons nog nooit zo duidelijk gemaakt.
De uitnodiging is nog nooit zo helder geweest als het gaat om het nemen, voelen en ervaren van rust en ruimte in iedere denkbare vorm.
Hoe sterk is de onrust, angst en controle waar we ons bewust van worden?
Hoe krachtig is onze liefde en vertrouwen?
Moeten we vechten, vluchten of kunnen we gewoon zijn?
Wat kunnen we ontvangen, geven, veranderen, behouden?
Een ieder heeft hierin zijn proces met daarin zijn eigen tempo.
Afschakelen, versnellen of juist meer aanpassen?
Wie doet het goed, wie doet het fout?
Wie is er schuldig, wie is er onschuldig?
Wat is de boodschap? Is er een boodschap?
Wellicht zijn er meerdere waarheden en meerdere leugens.
Wat doet het ertoe?
Boeddha zei ooit: het enige wat constant is, is de verandering.
Wellicht als we dat stuk in onszelf volledig accepteren, er veel meer mogelijk is dan dat we ons nu kunnen realiseren.
Wat als alles een bijdrage is, in welke vorm dan ook?
Nadine

Heb het leven lief en wees niet bang

9 april 2011, een persoonlijk verhaal

Net als gisteren, is ook vandaag een pittige dag voor mij vol met emotionele herinneringen.

De dag waarop mijn geboortestad Alphen aan den Rijn werd opgeschud. In één van de winkelcentra schoot Tristan willekeurig een aantal mensen dood. Daarna zichzelf.
Destijds werkte ik bij de politie en ben ik ook naar een informatieavond gegaan. Een hele pittige periode. Heftige beelden, reacties, geluiden maar vooral véél emoties.
Los van feit dat directe collega’s die zich hebben ingezet sindsdien zijn gevormd, de dierbaren van de overledenen, de mensen die er waren…dit heeft iets gedaan met iedereen.
Helaas is ook iemand die ik kende op die dag noodlottig omgekomen. Margriet.
Tot haar laatste secondes nam ze het voor anderen op. Ze liet mensen schuilen in haar winkel, waarschuwde hen en stond op het laatst tussen een willekeurig slachtoffer en de schutter in wat ze met de dood heeft moeten bekopen. Ontzettend dapper…
Een stoere, rauwe dame met het hart op de tong maar ook op de goede plek.
Zij geloofde in mij en gaf me letterlijk en figuurlijk een podium. Een podium van trots zijn op mezelf, zelfliefde en zelfwaardering. Ik mag gezien worden. Dat zei ze. Nooit maar dan ook nooit zal ik dat ooit vergeten.
Heb het leven lief en wees niet bang.
Woorden die we vaker mogen zeggen tegen onszelf en elkaar.
Het is alweer even geleden, vandaag precies 9 jaar……
Nooit meer zal het zo zijn zoals het was.
Eenmaal de scherven,  wordt het nooit meer een geheel; het glas.
Laat het ons krachtiger maken,
het glas is halfvol,  niet half leeg.
1x per jaar erbij stilstaan is belangrijk, maar ga wel verder met het mooie leven dat je kreeg.
Sterkte allemaal vandaag en een dikke kus voor jou Margriet. R.I.P. ♥
Liefs,
Nadine

Wakker worden

“Tijden van rampen maken je bewust van de realiteit zoals die is. Die realiteit waarin je leeft is altijd kwetsbaar, iedereen loopt altijd gevaar.
Continue.
Niemand weet of hij over 15 minuten nog leeft.
Gewoon in normale tijden slaap je, dus je ziet het niet. Het valt je niet eens op. Je blijft lekker dromen, terwijl je je mooie dingen voorstelt voor de komende dagen, voor de toekomst. Maar op momenten dat er gevaar dreigt, word je je er plotseling van bewust dat er misschien geen toekomst meer is, geen morgen, dat DIT het enige moment is dat je hebt.
De tijden van rampen zijn dus erg onthullend. Ze brengen niets nieuws in de wereld, ze maken je gewoon bewust van de wereld zoals die is. Ze maken je wakker. Je leeft altijd in een open kwetsbaarheid.
Als je dit niet begrijpt, kun je gek worden. Als je dit wel begrijpt, kun je wakker worden. “
Osho

Ongewis

renewyou

Kleurde de wereld maar geel,
dan zag je wat er gaande is.
Wat er nu gebeurt is veel,
het meeste hiervan blijft in het ongewis.

Een onzichtbare vijand of vriend?
We weten het nog niet.
Moeten we juist nu positief en blij zijn?
Is er ook ruimte voor verdriet?

Teruggeworpen op onszelf,
Naar binnen kerend.
Opruimend en meer bewustzijn,
Of is het vooral verbindend?

Tijd hebben voor waar we geen prioriteit aan gaven of niet wilden zien.
Is dat de hele boodschap hierachter misschien?

Moeder aarde krijgt nu alle ruimte.
Zij liet al een tijd van zich horen.
Ze herstelt zich en wist veel door de mens verwoeste en vergiftigde sporen.

Wat als dit iets is wat we over onszelf hebben afgeroepen?
Dat we van individuelen weer gaan naar groepen?
Dat we opnieuw leren om beter voor onszelf te zorgen?
Dat we meer in het nu leren leven, in plaats van alleen te denken aan morgen?

Dat we meer dankbaar mogen zijn.
Dat we weer oog hebben voor alles, al is het nog zo klein?
Dat we hoop en liefde voorrang mogen geven.
En niet in angst en zorgen hoeven te leven?

Wint de schaduw het van het licht en hopen we het te kunnen overleven?
Of kunnen we vertrouwen op een hoger doel en leren we ons daaraan over te geven?

Kleurde de wereld maar geel,
dan zag je wat er gaande is.
Wat er nu gebeurt is veel,
het meeste hiervan blijft voorlopig nog in het ongewis.

 Nadine