Ik verlaat mezelf niet meer

Ik verlaat mezelf niet meer.
En hoe vervelend ik het ook
voor jou kan vinden, ik mag
mezelf niet meer verlaten van mezelf.

Dat heb ik namelijk heel lang gedaan.
Mijn best om aan de verwachtingen
van een ander te voldoen en
mezelf in de kou laten staan.

Me bezig houden met een ander
gelukkig te maken en
mezelf te vergeten.

Ik heb inmiddels geleerd,
dat het belangrijk is om mezelf
te omarmen, voor mezelf te zorgen
en dan pas te delen met een ander.

Ik heb geleerd dat ik dan
als vanzelf aan bepaalde
verwachtingen voldoe,
aan de verwachtingen waarin
ik ook een plek heb.

Ik heb geleerd door me bezig
te houden met mijn geluk,
door het te vinden in mezelf,
ik als vanzelf dit geluk overdraag
op een ander.

Ik ben tot de ontdekking gekomen
dat wanneer ik er van mezelf mag zijn,
ik mijn eigen ruimte en gevoelens eer,
mezelf volledig waardeer,
dat de ander daar ook de vruchten van plukt.

Ik verlaat mezelf niet meer.

Bron: Lichtflits

Alphen aan den Rijn: 9 april 2011

Vandaag is voor mij een pittige dag vol met emotionele herinneringen.

De dag waarop mijn geboortestad Alphen aan den Rijn werd opgeschud. In één van de winkelcentra schoot Tristan willekeurig een aantal mensen dood. Daarna zichzelf.

Destijds werkte ik bij de politie en ben ik naar een interne informatieavond gegaan. Een hele pittige periode. Heftige beelden die ik toen zag, persoonlijke verhalen van collega’s die ter plaatse waren, de opgenomen geluidsfragmenten, de reacties en vooral véél, heel veel emoties.

Los van het feit dat directe collega’s -die zich hebben ingezet -sindsdien zijn gevormd, maar ook de dierbaren van de overledenen, de mensen die er op dat moment waren…deze hele situatie heeft iets gedaan met iedereen.

Helaas is ook iemand die ik kende op die dag noodlottig omgekomen. Margriet.
Tot haar laatste secondes nam ze het voor anderen op. Ze liet mensen schuilen in haar winkel, waarschuwde hen en stond op het laatst tussen een willekeurig slachtoffer en de schutter in wat ze met de dood heeft moeten bekopen. Ontzettend dapper…

Een stoere, rauwe dame met het hart op de tong maar ook op de goede plek.
Zij geloofde in mij en gaf me letterlijk en figuurlijk een podium.
Een podium van trots zijn op mezelf, zelfliefde en zelfwaardering. Ik mag gezien worden.
Dat zei ze.
Nooit maar dan ook nooit zal ik dat ooit vergeten. Tot op de dag van vandaag klinken die woorden door als ik even onzeker ben of iets uitstel.

Heb het leven lief en wees niet bang.
Deze woorden zijn naar aanleiding van deze dag in dit winkelcentrum te lezen. Ze hebben de intentie je kracht te geven om door te gaan en te blijven genieten van alles wat er is. Ook vandaag de dag zijn ze zo ontzettend passend. En misschien zijn ze altijd wel toepasselijk.

Het is alweer even geleden, vandaag precies 10 jaar……
Nooit meer zal het zo zijn zoals het was.
Eenmaal de scherven, wordt het nooit meer een geheel; het glas.

Laat het ons krachtiger maken,
het glas is halfvol, niet half leeg.
1x per jaar erbij stilstaan is belangrijk, maar ga wel verder met het mooie leven dat je kreeg. Jaag je dromen na. Laat de wereld maar zien dat je er bent.

Sterkte allemaal vandaag voor wie dit aangaat of raakt en een dikke kus voor jou Margriet. R.I.P.
♥Nadine