De kwetsbaarheid van nu

We leven momenteel in een tijd waar het geven knuffels en handen schudden als geweld wordt gezien.
Waar het niet bezoeken van familie en vrienden een uiting van liefde is.
Een periode waarin nog méér duidelijk wordt dat het moeder natuur niets uitmaakt wat er wel of niet gebeurt met de mens.
Zij geniet, groeit, reset.
Wij zijn haar gast.
Respect voor alles, iedereen én onszelf is ons nog nooit zo duidelijk gemaakt.
De uitnodiging is nog nooit zo helder geweest als het gaat om het nemen, voelen en ervaren van rust en ruimte in iedere denkbare vorm.
Hoe sterk is de onrust, angst en controle waar we ons bewust van worden?
Hoe krachtig is onze liefde en vertrouwen?
Moeten we vechten, vluchten of kunnen we gewoon zijn?
Wat kunnen we ontvangen, geven, veranderen, behouden?
Een ieder heeft hierin zijn proces met daarin zijn eigen tempo.
Afschakelen, versnellen of juist meer aanpassen?
Wie doet het goed, wie doet het fout?
Wie is er schuldig, wie is er onschuldig?
Wat is de boodschap? Is er een boodschap?
Wellicht zijn er meerdere waarheden en meerdere leugens.
Wat doet het ertoe?
Boeddha zei ooit: het enige wat constant is, is de verandering.
Wellicht als we dat stuk in onszelf volledig accepteren, er veel meer mogelijk is dan dat we ons nu kunnen realiseren.
Wat als alles een bijdrage is, in welke vorm dan ook?
Nadine

Heb het leven lief en wees niet bang

9 april 2011, een persoonlijk verhaal

Net als gisteren, is ook vandaag een pittige dag voor mij vol met emotionele herinneringen.

De dag waarop mijn geboortestad Alphen aan den Rijn werd opgeschud. In één van de winkelcentra schoot Tristan willekeurig een aantal mensen dood. Daarna zichzelf.
Destijds werkte ik bij de politie en ben ik ook naar een informatieavond gegaan. Een hele pittige periode. Heftige beelden, reacties, geluiden maar vooral véél emoties.
Los van feit dat directe collega’s die zich hebben ingezet sindsdien zijn gevormd, de dierbaren van de overledenen, de mensen die er waren…dit heeft iets gedaan met iedereen.
Helaas is ook iemand die ik kende op die dag noodlottig omgekomen. Margriet.
Tot haar laatste secondes nam ze het voor anderen op. Ze liet mensen schuilen in haar winkel, waarschuwde hen en stond op het laatst tussen een willekeurig slachtoffer en de schutter in wat ze met de dood heeft moeten bekopen. Ontzettend dapper…
Een stoere, rauwe dame met het hart op de tong maar ook op de goede plek.
Zij geloofde in mij en gaf me letterlijk en figuurlijk een podium. Een podium van trots zijn op mezelf, zelfliefde en zelfwaardering. Ik mag gezien worden. Dat zei ze. Nooit maar dan ook nooit zal ik dat ooit vergeten.
Heb het leven lief en wees niet bang.
Woorden die we vaker mogen zeggen tegen onszelf en elkaar.
Het is alweer even geleden, vandaag precies 9 jaar……
Nooit meer zal het zo zijn zoals het was.
Eenmaal de scherven,  wordt het nooit meer een geheel; het glas.
Laat het ons krachtiger maken,
het glas is halfvol,  niet half leeg.
1x per jaar erbij stilstaan is belangrijk, maar ga wel verder met het mooie leven dat je kreeg.
Sterkte allemaal vandaag en een dikke kus voor jou Margriet. R.I.P. ♥
Liefs,
Nadine

Wakker worden

“Tijden van rampen maken je bewust van de realiteit zoals die is. Die realiteit waarin je leeft is altijd kwetsbaar, iedereen loopt altijd gevaar.
Continue.
Niemand weet of hij over 15 minuten nog leeft.
Gewoon in normale tijden slaap je, dus je ziet het niet. Het valt je niet eens op. Je blijft lekker dromen, terwijl je je mooie dingen voorstelt voor de komende dagen, voor de toekomst. Maar op momenten dat er gevaar dreigt, word je je er plotseling van bewust dat er misschien geen toekomst meer is, geen morgen, dat DIT het enige moment is dat je hebt.
De tijden van rampen zijn dus erg onthullend. Ze brengen niets nieuws in de wereld, ze maken je gewoon bewust van de wereld zoals die is. Ze maken je wakker. Je leeft altijd in een open kwetsbaarheid.
Als je dit niet begrijpt, kun je gek worden. Als je dit wel begrijpt, kun je wakker worden. “
Osho